Aste honetan etxean denok gabiltza pixka bat «al límite».
Erdia baino gehiago azterketetan gaude.
Lo ordutegiak nahastuta.
Tentsio gehiago. Urduritasun gehiago. Akumulatutako neke gehiago.
Eta nekea (batez ere emozionala) etxean sartzen denean, lotura izaten da askotan lehenengo sufritzen duena, inor konturatu gabe.
Elkarrizketak laburrago bihurtzen dira.
Pazientziak gutxiago irauten du.
Okerrago entzuten dugu.
Okerrago interpretatzen dugu.
Eta presentziatik baino, nekeatik hasten gara harremantzen.
Eta kontuz, hau gizatiarra da.
Ez naiz perfektu egiteaz ari.
Askoz garrantzitsuagoa den zerbaiti buruz ari naiz: konturatzeaz.
Badirelako garai batzuk non familia batek ez dituen irtenbide handiak behar.
Elkarri pixka bat mantsoago begiratzea behar du.
Beti presaka ez erantzutea.
Erreakzio batzuen atzean askotan jarrera txarrik ez dagoela ulertzea… saturazio emozionala baizik.
Ezin ditugu estres garai guztiak saihestu.
Baina saihestu dezakeguna estresa distantzia emozional bihurtzea da.
Batzuetan loturak keinu txiki batzuk baino ez ditu behar:
“Hemen nago zurekin, baita aste kaotiko honetan ere.”
Eta agian hori ere bada familia.
Ez perfektu funtzionatzea.
Baizik eta barrutik denok pixka bat hautsiago gauden garaietan ere, elkar erabat ez galtzen ikastea.