2026ko martxoa amaitzen ari da.

Eta ez da berriro itzuliko.

Oraina da dugun bakarra.

Eta orainak momentu oso erreal batean harrapatzen nau: nire seme gazteenaren aurre-nerabezaroa bizitzen…
eta espero nuena baino zailagoa izaten ari dela konturatzen.

Barrura begiratzen ari naiz.

Nire espektatibei so.

Gertatzen ari dena onartzen (nahiz eta imajinatu nuen bezalakoa ez izan).

Mugak nola jarri, lotura apurtu gabe.

Ez da erraza.

Eta horrela esan nahi dut, apaingarririk gabe: niri ere kostatzen zait, niri ere mugitzen dit, eta batzuetan, nik ere laguntza behar dut.

Besteei erakusten diedana, nire egunerokoan eramatea ere erronka da batzuetan.

Agian hortxe dago gakoa: gertatzen ari den bitartean bizitzea.

Martxoa badoa.

Eta etapa hau ere pasako da.

Oraina da dugun bakarra. Ez ahaztu.

Eta inperfekzio guztien artean… badago bizitza, lotura eta ikaskuntza.

Helburua: gaur pixka bat presenteago bizitzea lortzea.